83

سلام.همین الان کامنتت رو خوندم، یعنی به خاطر اینکه حس میکردم دیگه هیچوقت هیچ پیامی ازت دریافت نخواهم کرد خیلی کمتر از قبل به اینجا سر میزدم این مدت.

برام عجیبه احساسی که ازش نوشتی، و از اون عجیب تر اینکه هنوز این مدلی به من یا بهتره بگم به گذشته فکر میکنی، یه جورایی برام غم انگیز به نظر میرسه و ناراحت میشم برات، چون خودم تقریبا میتونم بگم خیلی کم پیش میاد که به گذشته رجوع کنم، نه فقط درمورد تو، درمورد همه چیز، چون گذشته ی زندگیِ من حالمو خیلی خیلی خراب میکنه

بارها گفتم حتی تو پست قبلیم، فکر کردن به تو و زنده شدن خاطراتم اگر بخش های خوبِ ماجرا باشن باعث دلتنگی برای حس ناب اون روزهام میشه و اگر یاداوری تلخی ها و سختی ها باشه حالمو زهر میکنه، البته که منظورم از این حرف ها فراموشی نیست که اگر بود من الان اینجا نبودم اما هیچ چیز برای من مرور نمیشه، حتی نوشته های این وبلاگ(چون برام تلخن همگی)

قطعا احساسات من با تو کاملا فرق دارن، چه این لحظه، چه تمام اون سال ها، اما چرا بیخیال نمیشی؟ منظورم از بیخیال اینه که حضور من توی ذهنت محو باشه، و کم کم تموم بشه

اصلا بالاخره که چی؟ بالاخره که باید تموم بشه

خود من بارها خواستم بیام بنویسم ولی تو ذهنم این جمله اومده : خب که چی؟

واسه همین هیچی اینجا نوشته نمیشه

هربار تا الان صفحه مدیریت وبلاگ رو باز کردمو دیدم که عدد کامنتا زیاد شده اولش قلبم اومده تو دهنم، از ترسِ یاداوری شدن احساساتم

میدونی منظور من از این یاداوری ها فقط خودمم ها، احساسات خودم، اینکه قبلا چه حالاتی داشتم، خوب یا بد

تو الان دیگه داره ۲۸ سالت میشه، نمیدونم شرایطت چیه و چجوریه، اما خب یه گزینه اینه که فکر تشکیل زندگی مشترک باشی، با یه آدم واقعی نه خیالی

اگر هم نه، چمیدونم بودن با یه نفر که بهت حس خوبی بده

اگرم مثه من با تنهاییت زیادی راحتی که باید بگم پس چرا به من فکر میکنی؟

شاید جمله هام خیلی سردو بی احساس به نظر بیاد، اما حقیقت چیز دیگه ای هست که قابل گفتن نیست

۵ روز قبل رفتی بیرون تو برف، شاید الان سرماخورده شده باشی

یادمه که هربار بهت میگفتم مواظب خودت باش یه خواهش از ته دل بود

و هیچوقت به این خواهشِ من توجه نمیکردی، و به خیلی حرفای دیگم...

امیدوارم حالت خوب باشه و سالم باشی

مواظب خودت باش.......

تنهایی های سنجابش...