85

برات نوشته بودم که شاید حرفام سرد به نظر بیان اما حقیقت چیز دیگه ای هست که قابل گفتن نیست

اما الان با خوندن کامنتت تصمیم دارم تلاش کنم و بنویسم اون حقیقت رو

آدم توی زندگیش ممکنه چند بار از افراد مختلف خوشش بیاد، ممکنه برات عزیز و بااهمیت و بسیار قابل احترام و و و...کلی چیزای خوب دیگه باشن

اما اعتقاد دارم یا به عبارتی تصور میکنم که فقط یک بار ممکنه که این احساسات همگی بدون دلیل اتفاق بیفتن و بی قیدو شرط باشن

کامنتت باعث شد امروز خیلی چیزا برام یاداوری بشه و فکر کنم...به اینکه چجوری یه نفر میتونه طرد بشه، آزار ببینه به طُرُق مختلف، ولی همچنان جانو جهانش همون یه نفر باشه؟ چجوری ول نمیکنه و بازم مدام پیگیرشه؟

الان توی این لحظه بعد از گذروندن خیلی مسائل توی زندگیم این دو سه خطی که بالا نوشتم برام قابل درک نیستن، نمیتونم باور کنم من همونی هستم که هزار بار غرورم نابود شده اما بازم موندم

این کارا اگر ناشی از عشق بوده یا بچگیو خامی یا یک حس ناب یا هرچیز دیگه ای...من فکر میکنم که برام همون یک بار بوده

دلم برای عاشق بودن، برای ابراز یک حس عمیق تنگ شده...شاید به نظرت مسخره بیاد اما فکر میکنم دیگه بلد نیستم، نمیدونم شایدم فقط یک تصوره

اینکه الان حس میکنی سردو بی روح نوشتم دلیلش اینه که دلم پر نزنه واسه اینکه بهت بگم چقدر دلتنگِ اون احساسِ پاکم

من امروز چند بار کامنتتو خوندم...یه لحظه یه چیزی یادم اومدو توجهم رو جلب کرد...پسرِ کم حرفمون که یه زمانی داستانی داشتیم بابت جواب های کوتاهو سردش، چه طولانی نوشته حرفاشو

دلم برای جفتمون میسوزه، اینکه بچه بودیم...نمیدونم چرا اونقدر بی عقلی های آگاهانه از ما سر زد...اما میدونی چیه، الان که دورانِ بعد از جدایی رو گذروندمو دو سالو ده ماهو ۲۴ روز از نبودنت گذشته، خوشحالم که یه زمانی با وجود همه اون دور بودنا و خیلی وقتا بی خبری، من حسِ به اون قشنگی رو تجربه کردم

در هر صورت میخوام بدونی که برداشتت غلط بوده و بی روح بودنی درکار نیست، هرچی هست ترسه...ترس از بیدار شدن یه سری احساساتِ شیرینِ دست نیافتنی

کاش تونسته باشم ذره ای از چیزی که میخواستم توضیح بدم رو بنویسم

و در آخر باید بگم که، اون ایموجی های گریه که تو کامنت آخرت گذاشتی باعث شد بفهمم من هنوزم تحمل ناراحتیتو ندارم....میشه ناراحت نباشی؟

تنهایی های سنجابش...