تنهایی های سنجابش

هروقت اینجا چیزی نوشته شده با این دید بوده که مخاطبش نخواهد خوند اما در عین حال به خاطر یه سری موارد یه پست هایی رمز دار شدن، یه درد دل ها و گاهی گله هایی که فقط نوشته شدن که شاید از تو ذهنم پاک بشن الان که اومدم و دیدم بازم کامنت دارم واقعا خیلی این سوال برام پررنگ شد که چرا داره بهم امرو نهی میکنه یا به عبارتی چرا باید گوش به فرمانش باشم؟ اصلا چرا بابت رفتار گذشته ذره ای خجالت نمیکشه؟ مدام این جمله یادم میاد که گفتی " پررو تر از اونم که بتونی خوردم کنی" اینو الان دارم به وضوح میبینم (شایدم مدل کامنت ها نشانه مظلوم بودنه،هوم؟ خدا داند) یه چیزی میخوام بگم ...

ادامه مطلب